رفع اسپاسم یا خشکی عضلانی کمر با 10 روش درمانی زیر نظر متخصص

اسپاسم کمر زمانی ایجاد می‌شود که ماهیچه‌ها به طور غیر ارادی در پایین کمر منقبض می‌شوند. نسبتا شایع است که بسیاری از افراد در برهه‌ای از زندگی دچار اسپاسم کمر می‌شوند. عضلات پایینی در زمان انقباض می‌گیرند و منجر به درد می‌شوند. وضعیت درد ممکن است از ناراحتی خفیف تا درد شدید متفاوت باشد. اسپاسم کمر شامل انقباض مجموعه‌ای از عضلات بدن است که موجب علائم مختلفی می‌شود. سایش و فرسایش عضلات و تورم عضلات می‌تواند باعث بروز اسپاسم شود. بیشتر موارد اسپاسم را می‌توان با داروهای ضد التهابی کنترل کرد و در بعضی موارد داروهای استروئیدی برای کنترل درد تجویز می‌شود.

چرا به خشکی عضله کمر مبتلا می‌شویم؟

هر گونه آسیب در رباط‌ها، تاندون‌ها و ماهیچه‌ها می‌تواند باعث بروز اسپاسم کمر شود. بلند کردن اجسام سنگین در موقعیت نامناسب می‌تواند باعث بروز اسپاسم شود. ورزشکاران نسبت به دیگران بیشتر در معرض اسپاسم کمر هستند، زیرا چرخش‌های مکرر و ناگهانی در طول مسابقات دارند. هر کاری که موجب کشیدگی اضافی به عضلات ناحیه کمر شود، باعث آسیب به عضلات و تاندون‌ها می‌شود. افرادی که در عضلات شکم مشکل دارند به دلیل کمبود محافظت، به احتمال بیشتری دچار اسپاسم کمر می‌شوند. مشکل آرتروز یا پارگی دیسک در ستون فقرات می‌تواند باعث بروز اسپاسم کمر شود. به علت تورم عضلات، فشار روی ستون فقرات ایجاد می‌شود و باعث ایجاد اسپاسم کمر می‌گردد. به علت پارگی دیسک ستون فقرات، انتهای اعصاب معمولا تحت فشار قرار می‌گیرند که منجر به اسپاسم کمری می‌شود. استفاده بیش از حد از عضلات و کشش بیش از حد عضلات و نگه داشتن عضلات در یک موقعیت برای مدت طولانی نیز می‌تواند باعث اسپاسم شود. بیماری عروق محیطی می‌تواند جریان خون طبیعی را به پاها کاهش دهد و باعث ایجاد اسپاسم در پاها گردد.

چگونه گرفتگی عضلات کمر درمان می‌شود؟

درمان‌های زیر می‌تواند به بهبود گرفتگی عضلات کمر کمک نماید.

گام‌های ابتدایی برای کاهش درد ناشی از اسپاسم کمر

بلافاصله پس از شروع اسپاسم، مهم است که به کمر خود استراحت دهید و موقعیتی را برای تسکین پیدا کنید. دراز کشیدن روی یک سطح سفت و قرار دادن بالش‌هایی در زیر زانوها اغلب ممکن است درد را برطرف کند. یخ به کاهش درد کمک می‌کند و به طور معمول به مدت 15 تا 20 دقیقه روی کمر شما قرار می‌گیرد. اگر یخ کمک کننده نباشد، گرمای مرطوب می‌تواند جایگزین شود. گرما گردش خون را افزایش می‌دهد و عضله را گرم می‌کند تا به آن آرامش بخشد. یک مانع مانند حوله باید بین پوست و یخ یا گرما قرار گیرد تا از آسیب رساندن به پوست شما جلوگیری شود.

سرما درمانی

استفاده از سرما با فشرده سازی ملایم پس از آسیب دیدگی، باعث توقف خونریزی داخلی در بافت، کاهش درد، کاهش اسپاسم عضلانی، خنک کردن بافت‌های عمقی، کاهش فعالیت متابولیک و کاهش تورم و التهاب می‌شود. خنک سازی می‌تواند کاهش قابل توجهی در تورم بافت ایجاد کند، زیرا سرما ابتدا دیواره عروق خونی را تنگ می‌کند و جریان خون به بافت آسیب دیده را کاهش می‌دهد. فشرده سازی نیز جریان خون را به قسمت آسیب دیده بدن کاهش می‌دهد.

چه موقع از سرما درمانی استفاده کنیم

هر چه سردما زودتر اعمال شود بهتر است- 48 ساعت اولیه بهترین زمان است. باید بلافاصله بعد از آسیب دیدن از سرما درمانی استفاده کنید و همچنان آن را قرار دهید تا تورم از بین رود.

گرما درمانی کمر چگونه کار می‌کند

استفاده از گرمای سطحی به بدن شما می‌تواند انعطاف پذیری تاندون‌ها و رباط‌ها را بهبود بخشد، اسپاسم عضله را کاهش دهد، درد را تسکین دهد، جریان خون را بالا ببرد و سوخت و ساز بدن را افزایش دهد. چگونگی رفع درد توسط گرما دقیقا معلوم نیست، اگرچه برخی معتقدند که گرما فیبرهای عصبی را غیر فعال می‌کند که می‌تواند عضلات را به تحریک اسپاسم وادار کند و ممکن است باعث آزاد شدن اندورفین شود (مواد شیمیایی قوی بدن که موجب انتقال درد می‌شوند). گرما با افزایش جریان خون باعث بازسازی بافت می‌شود. افزایش جریان خون در قسمت‌های گرم بدن رخ می‌دهد، زیرا گرما دیواره‌های عروق خونی را رها می‌کند. به همین دلیل است که پزشکان ورزشی توصیه می‌کنند که مفاصل ملتهب را بلافاصله گرم نکنید

دارو

با توجه به شدت درد ناشی از اسپاسم کمر، استفاده از داروهای بدون نسخه ممکن است ضروری باشد. ایبوپروفن (آدویل، موترین)، و استامینوفن (تیلنول، اکتامین) می‌توانند به ترتیب باعث کاهش التهاب و درد شوند. قبل از استفاده از داروهای بدون نسخه برای اسپاسم کمر، با پزشک خود مشورت کنید. اگر اسپاسم شدید باشد یا با داروهای بدون نسخه تسکین نیابد، ممکن است پزشک شما یک آرامبخش عضلانی تجویز کند. آرامبخش‌های عضلانی که معمولا تجویز می‌شوند شامل کاریزوپرودول (سوما، وانادوم) و سیکلوبنزاپرین (فلکسریل، فلکسمید) می‌باشد.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی هم شامل درمان‌های غیر فعال و هم فعال است. درمان‌های منفعل کمک می کنند تا شما و بدن شما آرام شوید. به این دلیل غیر فعال نامیده می‌شوند که شما مجبور نیستید خودتان انجام دهید. برنامه فیزیوتراپی شما ممکن است در حین بهبودی بدن با درمان‌های منفعل شروع شود، اما هدف این است که به درمان‌های فعال بپردازید. این تمرینات درمانی هستند که بدن شما را تقویت می‌کنند و به جلوگیری از عود کمر درد کمک می نمایند. در بخش فعال فیزیوتراپی، درمانگر شما تمرینات مختلفی را برای بهبود انعطاف پذیری، قدرت، ثبات مرکزی و محدوده حرکات (میزان راحتی حرکت مفاصل شما) به شما آموزش می‌دهد. برنامه فیزیوتراپی شما با توجه به سلامت و تاریخچه شما، فردی است. تمرینات شما ممکن است برای فرد دیگری که مبتلا به کمر درد است مناسب نباشد، به خصوص اینکه ممکن است درد شما حتی دلیل یکسانی نداشته باشد.

ماساژ

ماساژ با روغن زیتون، روغن خردل و یا روغن کنجد برای گرفتگی کمر فوق العاده هستند. ماساژ درمانگر حرفه‌ای می‌تواند در عرض چند دقیقه به تسکین درد کمر کمک کند. استفاده از صندلی ماساژ یا ماساژور کمر به صورت منظم یک جایگزین خوب دیگر است

اوزون درمانی

اوزون درمانی یک جایگزین امن و موثر برای جراحی است. شواهد تحقیقات نشان می‌دهد که اوزون باعث کاهش سطح پروستاگلاندین می‌شود – ترکیباتی در بدن که باعث التهاب و درد می شوند. این کار به کاهش اندازه دیسک کمک می‌کند و بنابراین فشار روی اعصاب اطراف آن را برطرف می‌نماید. این درمان شامل مخلوط کردن گازی با داروی استروئید و تزریق آن به طور مستقیم در ناحیه کمری آسیب دیده تحت بی حسی موضعی است. درمان اوزون حداقل تهاجمی و موثرتر از سایر انواع درمان است و نه تنها اسپاسم کمر را کاهش می‌دهد، بلکه در کاهش وابستگی به داروهای مسکن موثر است. بیماران تحت درمان با اوزون برای اسپاسم کمر، کاهش قابل توجهی در میزان ناتوانی خود را گزارش می‌کنند. برخی از بیماران نیز تسکین درد کامل طی دوره شش ماه را گزارش کرده‌اند.

پی آر پی چیست؟

پرولوتراپی و پی آر پی بر روی یک اصل بسیار ساده کار می‌کنند. تزریق یک محلول تحریک کننده در محل درد، ضعف و شکستگی باعث تحریک مکانیسم بهبودی بدن برای ترمیم و بازسازی بافت آسیب دیده می‌شود. این روند ترمیم منجر به ساختار قوی تر و حمایتی می‌گردد.

تحریک الکتریکی عصب با عبور از پوست (TENS)

دستگاه TENS باعث تحریک ماهیچه‌های شما از طریق شدت جریان الکتریکی متغیر (اما ایمن) می‌شود.  TENS  به کاهش اسپاسم عضلانی کمک می‌کند و ممکن است باعث افزایش تولید اندورفین، مسکن طبیعی بدن شما شود. تجهیزات  TENS، که فیزیوتراپیست شما از آن استفاده می‌کند، نسبتا بزرگ است. با این حال، ماشین کوچکتر برای استفاده در خانه نیز در دسترس است. یونیت بزرگ یا کوچک TENS ، می‌تواند یک درمان مفید باشد.

اولتراسوند

اولتراسوند با افزایش گردش خون، کمک می‌کند تا اسپاسم عضلانی، گرفتگی، تورم، سفتی و درد را کاهش دهد. این کار را با ارسال امواج صوتی به داخل بافت عضلانی شما، ایجاد حرارت ملایم انجام می‌دهد که باعث افزایش گردش خون و بهبودی می‌شود.

نحوه صحیح انجام حرکات ورزشی برای کاهش گرفتگی عضلات کمر

حرکات ورزشی زیر را برای کاهش اسپاسم کمر انجام دهید.

چرخش تنه

ورزش کمر و لگن با چرخش تنه را انجام دهید. روی کمر خود دراز بکشید و پاهای خود را از زانو خم کنید – زانوها به هم چسبیده باشد، و کف پاهای شما بر روی زمین قرار بگیرد – پاها نیز کنار هم باشند. ماهیچه‌های شکمی خود را منقبض کنید و به آرامی زانوهایتان را تا جایی که ممکن است به راست بکشید. این موقعیت را برای سه تا پنج ثانیه نگه دارید. به آرامی پاهای خود را به سمت چپ بکشید و سه تا پنج ثانیه نگه دارید. پنج تا 10 تکرار در هر طرف تکرار کنید. به یاد داشته باشید که پاهای خود را در هنگام حرکت از سمتی به سمت دیگر به هم بچسبانید و پای خود را روی زمین نگه دارید. کمر شما باید در طول این تمرین نسبتا بدون حرکت باقی بماند، چون حرکت پیچشی بیشتر از ناحیه لگن اتفاق می‌افتد.

کشش کمر به صورت دمر

کشش کمری به صورت دمر برای افزایش انعطاف پذیری پایین کمر استفاده می‌شود. به صورت دمر دراز بکشید. آرنج‌هایتان را روی زمین زمین قرار دهید، بالا تنه خود را از زمین بلند کنید. دستان خود را بر روی زمین قرار دهید و کل شکم خود را از زمین بلند کنید در حالی که دست‌های خود را صاف می‌کنید. در این موقعیت، ستون فقرات خود را کمی به عقب خم کنید و به قسمت پایین کمرتان کشش دهید. 30 ثانیه نگه دارید و سه بار تکرار کنید.

کشش همسترینگ

عضلات همسترینگ، در پشت ران‌ها قرار دارند، زمانی که گرفته و یا غیر قابل انعطاف هستند، پایین کمر را می‌کشند. این عمل کشش می‌تواند باعث اسپاسم عضلات کمر شود. کشش همسترینگ می‌تواند فشار را روی پایین کمر شما کاهش دهد و از اسپاسم جلوگیری کند. برای انجام این تمرین، روی زمین نشسته و پای راست خود را در مقابل بدن خود دراز کنید. پای چپ خود را خم کنید تا کف پای شما ران پای راست را لمس کند. بازوها را بکشید و تا آنجا که ممکن است به سمت پای راست خود تکیه دهید. این موقعیت را برای 15 ثانیه نگه دارید. سه بار برای هر پا تکرار کنید.