دررفتگی مچ پا:دشواری در حرکت یا تغییر جهت پا همراه با تورم و کبودی

دررفتگی مچ پا

یک فوتبالیست، بسکتبالیست یا هر ورزشکار حرفه ای دیگری به دلیل اقتضای فیزیکی ورزش مانند پریدن، ضربه زدن و یا چرخش سریع در خطر در رفتگی مچ پا قرار دارد. اگرچه، در رفتگی مچ پا لزوما به این دلیل نیست که شخص حتما ورزشکار حرفه ای بوده باشد. این نوع مصدومیت ممکن است در اثر فعالیت های ساده ای همچون راه رفتن در اطراف منزل یا پیاده روی به همراه سگتان، برای شما رخ دهد. از آنجا که ممکن است افراد بسیاری دچار در رفتگی مچ پا شوند، لازم است که نحوه ی درمان، توانبخشی و زمان بهبود این نوع مصدومیت را بدانید. در رفتگی مچ پا زمانی رخ می دهد که یک یا چند استخوان که مفصل مچ پا را شکل می دهند (تیبیا، فیبولا و تالوس) از محل عادی خود خارج شده باشند. این نوع مصدومیت، معمولا به دنبال افتادن، تصادف یا مصدومیت های ورزشی اتفاق می افتد. علائم در رفتگی مچ پا شامل درد، بی حسی، عدم تحرک مفصل و خم شدگی ظاهری مفصل می باشد. آموزش های لازم در مورد توانبخشی، درمان و زمان بهبود این نوع مصدومیت را فرا بگیرید.

در رفتگی مچ پا زمانی رخ می دهد که بافت نرم به دلیل فشار اتفاقی در مچ پا دچار آسیب دیدگی یا پارگی می شود که منجر به انحراف آن به خارج از محدوده ی حرکتی معمول آن می شود. زمانی که این اتفاق رخ می دهد، امکان دارد که استخوان ها از محل عادی خود در پا دچار حرکت شوند که منجر به در رفتگی می گردد. فشار لازم برای در رفتگی مچ پا زیاد است و بنابراین این نوع مصدومیت، حاصل تروما در این محل است. در رفتگی های مچ پا ممکن است در افراد با تمامی سنین رخ دهد. شاید دیده باشید که یک پزشک ارتوپد مصدومیت شما را مداوا می کند. درمان شما ممکن است بسته به نوع در رفتگی و دیگر مصدومیت ها متفاوت باشد.

برای جا انداختن دررفتگی مچ پا و توانبخشی مجدد افراد آسیب دیده، نیازمند یک فرد متخصص در این حوزه می باشد. دکتر مهدی سعیدی با بهره مندی از روش های نوین فیزیوتراپی با موفقیت دررفتگی مچ پا را در افراد درمان کرده است. برای مشاوره و دریافت اطلاعات بیشتر با شماره های 02166533245 تماس حاصل فرمایید.

آناتومی دررفتگی مچ پا


مچ پا یک مفصل لگنی است که استخوان ساق را به پا متصل می کند. تیبیا و فیبولای پا به تالوس پا متصل شده و مچ پا را تشکیل می دهند. بیشتر وزن متحمل شده در وزن پا بین تیبیا و تالوس رخ می دهد. در حالی که شکل جراحی به ترمیم مفصل مچ پا کمک می کند، رباط های اطراف آن در ایجاد استحکام بسیار مهم هستند. در رفتگی مفصل زمانی رخ می دهد که استخوان های تشکیل دهنده ی مفصل، این ارتباط بین خود را حفظ نمی کنند. در رفتگی مچ پا بدین معنی است که تیبیا و تالوس دیگر ارتباط آناتومیک طبیعی خود را حفظ نمی کنند.اغلب، در رفتگی مچ پا با شکستگی سر بیرونی تیبیا و فیبولا (که قوزک پا نیز نام دارد) و نیز آسیب رباط هایی که موجب مقاومت مفصل مج پا هستند، همراه است. به ندرت اتفاق می افتد که آسیب رباط های جدا شده می تواند منجر به جابجایی شود.

عوامل خطر و دلایل در رفتگی مچ پا کدامند؟ 


آسیب مفصل شما، می تواند به یکی از دلایل زیر باشد:

  • آسیب های قبلی، مانند آسیب رباط که منجر به عدم مقاومت مفصل مچ پا می شود.
  • انقباض پر فشار عضله
  • فعالیت های ورزشی، به خصوص فعالیت هائی که نیاز به دویدن یا پرش دارند
  • فشار ناشی از تصادف (موتور سیکلت) یا ورزش های تقابلی (فوتبال)
  • ضعف در لیگاماتون

علائم و نشانه های در رفتگی مچ پا کدامند؟ 


علائم و نشانه های در رفتگی مچ پای شما عبارتند از:

  • درد شدید لحظه ای
  • تورم و کبودی
  • تمایل به لمس مچ پا
  • ناتوانی در قرار دادن وزن روی پای خود
  • مشکل در حرکت مچ پا
  • ظاهر دگرگون مچ پا
  • یک استخوان که به پوست شما فشار می آورد.

پزشکان چگونه در رفتگی مچ پا را تشخیص می دهند؟


لازم است که پزشک نحوه ی آسیب دیدن مچ پای شما را بداند. این مکانیزم می تواند به درمان مستقیم این نوع آسیب کمک کند. سوابق داروئی و آسیب های قبلی مچ پا اطلاعات مفیدی را ارائه می دهد.مچ پای در رفته اغلب با توجه به ظاهر آن مشخص می شود. بررسی های فیزیکی می تواند ارتباط غیر عادی تیبیا، فیبولا و تالوس را مشخص کند. علاوه بر مچ پا، ممکن است پزشک ساختارهای زانو و پا را نیز بررسی کند تا آسیب های احتمالی را شناسایی نماید. ضربان و حس موجود در پا نیز به این خاطر که ممکن است اعصاب و رگ های خونی کشیده شده و به دلیل در رفتگی آسیب دیده باشند، معاینه خواهد شد. عوارض پوستی نیز شایع هستند چرا که با کشیده شدن پوست روی برجستگی استخوان هنگام در رفتگی مچ پا، دچار خونریزی شده و از بین برود.اشعه ی ایکس آزمایش تشخیص اولیه برای مصدومیت است، که در آن استخوان ها با یکدیگر در ارتباط هستند و یک شکستگی وجود دارد. اگر در رفتگی کاهش یابد و استخوان ها مجددا تشکیل شوند، یک اشعه ی ایکس دیگر نیز احتمالا برای تائید تناسب ساختار دهی مجدد لازم است (استخوان ها در محل فعلی خود). بسته به شرایط، CT یا MRI باید برای ارزیابی آسیب وارد شده به سطح مفصل لحاظ شوند تا آسیب ها یا شکستگی های پنهان نیز نمایان گشته و بافت ها و تاندون های اطراف بررسی شوند و مفصل مچ پا مستحکم گردد.

درمان در رفتگی مچ پا چیست؟


رایج ترین روش ها برای درمان دررفتگی مچ پا عبارتند از:

درمان اولیه

درمان اولیه

زمانی که یک نفر از در رفتگی مچ پا رنج می برد، فورا باید به پزشک مراجعه کند. شخص به هیچ عنوان نباید استخوان های مفصل را خودش جا بیاندازد. تلاش برای جا انداحتن یا تاخیر در درمان می تواند منجر به آسیبی دائمی در مچ پا شود. در راه بیمارستان یا قبل از اینکه پزشک را ببینید، یک نفر باید درمان اولیه را انجام دهد. درمان اولیه شامل استراحت، یخ گذاشتن روی مفصل، فشرده سازی و بالا نگه داشتن پا است. درمان اولیه از آسیب بیشتر به مفصل پا و نیز باد کردن آن جلوگیری می کند. برای انجام فرآیند درمان اولیه، یک نفر باید موارد زیر را انجام دهد:

  • استراحت: سعی کنید مفصل مچ پا جا به جا نشود، تکان نخورد و مراقب باشید وزنی روی آن نیفتد.
  • یخ: قالب یخ را یکبار به مدت 20 دقیقه روی مفصل قرار دهید.
  • فشرده سازی: مچ پا را با یک بانداژ ببندید.
  • بالا نگه داشتن: مچ پا را تا سطح قلب خود بالا بیاورید. یک روش آسان برای انجام این کار نشستن روی یک صندلی و گذاشتن پای مصدوم روی یک صندلی دیگر است.فرآیند درمان اولیه باید هر دو ساعت در 3 روز اول در رفتگی انجام شود، مگر اینکه پزشک دستور خاصی بدهد.

فیزیوتراپی

پزشکان افرادی متخصص، تحصیلکرده و آموزش دیده برای مدیریت فرآیند درمان هستند. پزشکان شما در استفاده از روش ها و فنون فیزیوتراپی برای ایچاد تغییرات سازگار با تغییر و پیشگیری و اهداف بیمار یا مراجعه کننده، ماهر و هدفمند هستند.

  • روش درمان سنتی:

روش درمان سنتی

در درمان سنتی  از روش های درمانی دستی مبتنی بر تحقیق استفاده می شود. درمان دستی یا سنتی هنر و علم تعامل دستی و یک به یک میان پزشک فیزیکی و یک بیمار است. پزشک فیزیکی از روش های تخصصی برای ارزیابی و درمان عدم تعادل بافت نرم و آسیب های مفصلی استفاده می کند. درمان سنتی و دستی می تواند منافع بسیاری از جمله موارد زیر را برای بیمار به همراه داشته باشد:

  1. درد یکنواخت
  2. افزایش دامنه ی حرکت
  3. کاهش یا حذف التهاب بافت نرم
  4. بهبود درمان، گسترش یا استحکام بافت انقباضی یا غیر انقباضی
  5. آرامش
  6. تسهیل حرکت
  • تمرینات درمانی (TE):

تمرینات درمانی

تمرینات درمانی شامل تقویت عضله ها در مچ پا و افزایش مقاومت است.

  • آموزش مجدد مغز و اعصاب (NMR):

آموزش مجدد مغز و اعصاب

آموزش مجدد مغز و اعصاب به منظور بازیابی مقاومت، شروع تمرین اندام پائینی، بهبود پایداری مفاصل ابتدائی و بهبود مکانیزم ها و روش جابه جایی (برای مثال، پرش) در استفاده ی روزانه از اندام پائینی.

  • کیفیت:کیفیت شامل استفاده از فراصوت، تحریک الکتریکی، یخ، لیزر سرد و دیگر روش ها برای کاهش درد و التهاب مچ پا و تاندون ها.

جراحی

جراحی

ممکن است برای درمان نیاز به جراحی داشته باشید. طی جراحی، پزشک استخوان های شما را در جای اولیه ی آنها قرار می دهد. به این کار جا انداختن داخلی گفته می شود. پزشک شما ممکن است از ظروف و پیچ های خاصی برای این کار استفاده کند. به این کار جا انداختن داخلی گفته می شود. همچنین ممکن است پارگی رباط های شما را نیز درمان کند.

تمرینات و حرکات ورزشی

پس از در رفتگی مچ پا، توصیه می شود که از مچ تا مدت زمانی که پزشک مشخص کرده استفاده نکنید و آن را حرکت ندهید. این چارچوب زمانی، پس از ارزیابی های دکتر از مصدمیت، توسط وی تعیین می شود. هر زمانی که فرد قادر به حرکت دادن مچ پای خود باشد، توانبخشی فیزیکی شروع خواهد شد. پس از یک در رفتگی، مفصل اغلب سفت و سخت و حرکت دادن آن مشکل می شود. توانبخشی معمولا با تمرین برای بهبود میزان حرکت مچ پا شروع می شود. این موارد عبارتند از:

انحناء کنشی کف پا

انحناء کنشی کف پا

این تمرین را می توان طی مراحلی انجام داد و از تکان خوردن مچ پا جلوگیری کرد.

  • تا جایی که می توانید پای خود را بکشید.
  • چند ثانیه آن را نگه دارید، سپس آن را از خود دور کرده و مجددا انجام دهید.
  • روش مناسب برای آغاز 2 ست 20 تائی است، در حالی که روی مچ پا یخ گذاشته شده و پا بالا نگه داشته شده باشد.

کشش عضله ی گاستروکنمیوس

کشش عضله ی گاستروکنمیوس

  • جای پای را بکشید و پشت سر بگذارید، اطمینان حاصل کنید که پاشنه همیشه در تماس با زمین باشد.
  • این کشش را 20 تا 30 ثانیه انجام دهید و 3 بار آن را تکرار کنید.
  • این کار را می توانید هر روز انجام دهید و نباید با درد همراه باشد.
  • کشش باید پشت ساق پا حس شود (اگر حس نمی شود پای عقب را عقب تر بگذارید)
  • روش پیشرفته تر این نوع کشش، استفاده از یک پله و گذاشت پاشنه پائین تر از آن است.

کشش عضله ی سولئوس

کشش عضله ی سولئوس

این جابه جائی را این گونه انجام دهید:

  • پای خود را طوری عقب تر از خود قرار دهید که کش بیاید و به یک دیوار تکیه دهید و روی پاشنه ی پا بایستید.
  • کشش باید در ناحیه ی پائینی نزدیک مچ پا و پشت ساق پا حس شود.
  • اگر این کشش حس نمی شود، روش پیشرفته تر آن این است که پای جلوتر را روبرئی دیوار قرار دهید و پاشنه ی پا را روی زمین بگذارید و زانوها را به سمت دیوار خم کنید.

بهبود


  • پس از اینکه پای شما کمی بهبود یافت، ممکن است پزشک به شما آتل یا بندی جدا شدنی بدهد. به این ترتیب می توانید ورزش کردن را آغاز کنید. ورزش کردن به شما کمک می کند تا بازه ی حرکتی و قدرت خود را بازیابی و حفظ کنید.
  • ممکن است پس از جراحی نیاز باشد که ماه ها از عصا استفاده کنید. پزشک شما زمان بازگشت شما به فعالیت های عادیتان را به شما خواهد گفت.
  • پزشک شما ممکن است داروهائی را در نسخه برای شما بنویسد تا از لختگی خون در پای شما حین ریکاوری جلوگیری کند که به آن کاهنده ی خونریزی گفته می شود. همچنین ممکن است در صورت وجود پارگی روی پوست لازم باشد از آنتی بیوتیک استفاده کنید.
  • ممکن است پزشک توصیه هایی را نیز در مورد رژیم غذائی بیان کند. این بایدن خاطر است که خودرن غذاهایی سرشار از کلسیم، ویتامین D و پروتئین به بهبود شما کمک می کند. ممکن است پزشک از شما بخواهد که از داروهای مسکن خاصی استفاده نکنید. برخی از این ها درمان شما را به تاخیر می اندازند. اگر سیگار می کشید، پزشک از شما می خواهد که سیگار کشیدن را ادامه ندهید. سیگار کشیدن هم می تواند ترمیم استخوان شما را به تاخیر بیاندازد.

سوالات متداول 


پیش بینی در رفتگی مچ پا چگونه است؟

بسیاری از افراد دوره ی کامل ریکاوری را که شامل فیزیوتراپی، دارو و/یا تزریق می شود، طی می کنند. مهم است که زمانی که درد و التهاب کاهش می یابد و قدرت و حرکت بر می گردد، بیمار به تدریج فعالتیهای کامل خود را انجام دهد. دستورالعمل در فعالیت های روزانه یا فعالیت های ورزشی برای کاهش التهاب تاندون مفید است.

از در رفتگی مچ پا چگونه جلوگیری کنیم؟

جلوگیری از التهاب تاندون مهم تر از درمان آن است. در ادامه روش هایی برای کاهش خطر التهاب تاندون را ذکر خواهیم کرد:

  • پیش از فعالیت گرم کنید تا گردش خون و آمادگی عضله و تاندون به خوبی صورت گیرد. گرم کردن باید برای جایی انجام شود که مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
  • تاندون ها و عضلاتی که از آنها استفاده خواهید کرد را پس از گرم کردن، حین فعالیت و بعد از آن بکشید. هنگام انجام حرکات کششی صحبت اضافه نکنید. به جای این کار 15 تا 20 ثانیه این کار را انجام دهید.
  • تاندون ها و عضلاتی که برای انجام فعالیت به آن نیاز دارید را تقویت کنید. یک برنامه ی منظم کششی 3 بار در هفته، عضلات شما را برای انجام کاری مع میخواهید آماده نگاه می دارد.
  • با درد کار نکنید.

"کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است."